இந்து காலம்: ஒரு தனித்துவமான கருத்து

முப்பது முஹூர்த்தங்கள் கொண்ட 24 மணி நேர நாளிலிருந்து கீழ்நோக்கிக் கணக்கிட்டே இன்றைய தோராய மதிப்புகள் பெறப்படுகின்றன. உரையாசிரியர்கள் த்ருடியை ஏறத்தாழ ஒரு விநாடியின் ஆயிரத்து எழுநூறில் ஒரு பங்காகக் கொள்கின்றனர். ப்ரஹரம் ஆறு அல்லது ஏழு நாடிகா ஆகும்; ஏனெனில் காவல் பொழுதுகள் பருவங்களுக்கேற்ப நீள்கின்றன, குறுகுகின்றன.

ஒரு நாளுக்கு மேல் பல நிலைகள் உள்ளன. பதினைந்து நாட்கள் ஒரு பக்ஷம் அல்லது இருவாரம். அமாவாசைக்குப் பிந்தைய காலம் ஶுக்ல பக்ஷம் அல்லது ஒளிரும் பக்ஷம் எனப்படும்; பௌர்ணமிக்குப் பிந்தையது க்ருஷ்ண பக்ஷம் அல்லது இருண்ட பக்ஷம் எனப்படும். மனுஸ்ம்ருதி, 1ஆம் அத்தியாயம், 66ஆம் ஶ்லோகத்தில், ஶுக்ல பக்ஷம் மூதாதையரான பித்ருக்களுக்கு ஓர் இரவு என்றும், க்ருஷ்ண பக்ஷம் ஒரு பகல் எனக் கருதப்படுகிறது என்றும் கூறுகிறது. இரண்டு பக்ஷங்கள் ஒரு மாஸம். ஆறு மாஸங்கள் ஓர் அயனம்; இரண்டு அயனங்கள் ஒரு மனித ஆண்டு. இது தேவதைகளின் ஒரு பகலும் இரவும் ஆகும் என்று விஷ்ணு புராணம், முதல் அம்சம், 3ஆம் அத்தியாயத்தில் சொல்கிறது. ஆகவே ஒரு தெய்வீக ஆண்டு என்பது 360 மனித ஆண்டுகள்.

ஒவ்வொரு யுகமும் ஸந்த்யா எனப்படும் விடியலையும், ஸந்த்யாம்ஶ எனப்படும் அந்தியையும் உள்ளடக்கியது; இவை பொதுவாக ஸந்தி என்று அழைக்கப்படுகின்றன. விடியலும் அந்தியும் ஒவ்வொன்றும் உண்மையான யுகத்தின் பத்தில் ஒரு பங்காகும் (ஆகவே இரண்டும் சேர்ந்து யுகத்தின் முதன்மைக் காலத்தோடு ஆறில் ஒரு பங்கைக் கூட்டுகின்றன). சுருங்கும் இந்த விகிதம் தர்மத்தின் வீழ்ச்சியைப் பின்தொடர்கிறது. ஸூர்ய ஸித்தாந்தம் இதை, ஒவ்வொரு யுகத்திலும் தர்மம் தனது நான்கு கால்களில் ஒன்றை இழப்பதாகக் காட்சிப்படுத்துகிறது.

இதுவே கல்பம்; ப்ரஹ்மாவின் ஒரு பகல். பகவத் கீதை, அத்தியாயம் 8, ஶ்லோகம் 17-இல், ப்ரஹ்மாவின் பகலுக்கும் இரவுக்கும் ஒவ்வொன்றிற்கும் ஆயிரம் மஹாயுகங்கள் என்ற அதே அளவைத் தருகிறது. அந்தியில் மூன்று உலகங்களும் எரிப்பினாலும் பின்னர் வெள்ளத்தினாலும் கரைக்கப்படுகின்றன. ப்ரஹ்மா ஓர் இரவு உறங்கிய பின் மீண்டும் படைக்கிறார். தற்போதைய கல்பம் வாராஹ கல்பம்; ஆளும் மனு ஏழாவதான வைவஸ்வதர்.

இரு நூல்களும் முதல் பரார்தம் கடந்துவிட்டது என்பதிலும், தற்போதைய வாராஹ கல்பம் அவரது ஆயுளின் இரண்டாம் பாதியைத் தொடங்குகிறது என்பதிலும் ஒத்துப்போகின்றன. அவரது நூற்றாண்டு முடிவடையும்போது, ப்ரளயம் என்பது மூன்று உலகங்களின் எரிப்பும் வெள்ளமுமாக மட்டும் இருப்பதில்லை. விஷ்ணு புராணம், பகுதி 6, அத்தியாயம் 3-இல், ப்ராக்ருத ப்ரளயத்தின்போது பூதங்களே வெளிப்படாத ப்ரக்ருதியில் மீண்டும் மடிந்துவிடுகின்றன, புதிய ப்ரஹ்மா தோன்றும் வரை என்று கூறுகிறது. வானியலாளர்கள் தங்கள் கணக்கீடுகளை அங்கேயே நிறுத்திக்கொண்டபோது, புராணங்கள் மேலும் சென்றன.

வாயவீய வரிசை மேல்நோக்கித் தொடர்கிறது; ருத்ரரின் ஒரு ஆயுள் ஈஶ்வரரின் ஒரு பகலாகக் கழிகிறது. ஈஶ்வரரின் ஆயுள் ஸதாஶிவரின் ஒரு பகல். ருத்ர ஸம்ஹிதை ருத்ரரின் நூற்றாண்டை ஸதாஶிவரின் ஒரு பிடித்துவைத்த மூச்சாகக் கொள்கிறது; அவரது மூச்சுகள் எண்ணற்றவை.

திதி, அதாவது சந்திர நாள், வடிவியலால் வரையறுக்கப்படுகிறது. சந்திரன் சூரியனிடமிருந்து தன் தொலைவைப் பன்னிரண்டு பாகை அதிகரிக்க எடுக்கும் காலமே அது. சந்திரன் தன் சுற்றுப்பாதையில் வேகமெடுத்தும் மெதுவாகியும் செல்வதால், ஒரு உண்மையான திதி சுமார் 20 மணி நேரம் முதல் கிட்டத்தட்ட 27 மணி நேரம் வரை நீடிக்கலாம். அது பகலிலோ இரவிலோ எந்த நொடியிலும் தொடங்கலாம். ஹிந்து நாட்காட்டிகள் அருகருகே கடைப்பிடிக்கும் இரு கணக்கீடுகளில் சந்திரக் கணக்கீட்டைச் சேர்ந்தது திதி; மற்றொன்று சூரியக் கணக்கீடு. ஸூர்ய ஸித்தாந்தம் காலத்தின் ஒன்பது அளவைகளை, அதாவது மானங்களைப் பட்டியலிடுகிறது. அவற்றுள் ஸாவன எனப்படும் குடிமுறை, சாந்த்ர எனப்படும் சந்திர, ஸௌர எனப்படும் சூரியக் கணக்கீடுகளும் அடங்கும். ஸௌரமானத்தில், ஒரு மாதம் என்பது சூரியன் ராசிச்சக்கரத்தின் ஒரு ராசி வழியாகச் செல்லும் பயணம்; சூரியன் அந்த ராசிக்குள் நுழையும் தருணமான ஸங்க்ராந்தியில் அது தொடங்குகிறது. சாந்த்ரமானத்தில், ஒரு மாதம் அமாவாஸ்யை முதல் அமாவாஸ்யை வரை, அல்லது வடபகுதி வழக்கில் பௌர்ணமி முதல் பௌர்ணமி வரை நீடிக்கிறது.

நடைமுறையில் இரண்டும் பணியைப் பகிர்ந்துகொள்கின்றன. தமிழ்நாடு, கேரளம், வங்காளம், ஒடிஶா, அஸ்ஸாம், பஞ்சாப் போன்ற பகுதிகளில் சூரிய மாதங்கள் குடிமுறை நாட்காட்டியாகப் பயன்படுகின்றன; மகர ஸங்க்ராந்தி போன்ற அனுஷ்டானங்களைச் சூரியனின் பயணமே நிர்ணயிக்கிறது. இந்தியாவின் மற்ற பெரும்பகுதியில் சந்திர மாதங்கள் குடிமுறை நாட்காட்டியாகப் பயன்படுகின்றன; ஒவ்வொரு பகுதியிலும் கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு விரதமும் பண்டிகையும் ஶ்ராத்தம் எனப்படும் முன்னோர் சடங்கும் திதியால் நிர்ணயிக்கப்படுகின்றன. சூரிய மாதங்களின்படி வாழும் குடும்பமும் தன் சடங்குகளுக்குச் சந்திர நாளையே கலந்தாலோசிக்கிறது.

ஒவ்வொரு ஆங்கில மாதத்தின் முதல் பாதி மேல் வரிசையின் சூரிய மாதத்தைச் சேர்ந்தது; எனவே ஏப்ரல் 1 முதல் 13 வரை இன்னும் மீன மாதமே. சூரிய மாதப் பெயர்கள் ஸங்கல்பத்தில் ஓதப்படும் ராசிப் பெயர்களே. தொடக்கத் தேதிகள் ஆண்டுக்கு ஆண்டு ஒரு நாள் நகரலாம். காட்டப்பட்டுள்ள சந்திர மாதம், அந்தச் சூரிய மாதத்திற்குள் வரும் அமாவாஸ்யையில் தொடங்கும் மாதமாகும்; ஆகவே அதன் தொடக்கத் தேதி மாறிக்கொண்டே இருக்கும். சைத்ர மாதம் மார்ச் நடுப்பகுதி முதல் ஏப்ரல் நடுப்பகுதி வரை எங்கு வேண்டுமானாலும் தொடங்கலாம். பௌர்ணமி முதல் பௌர்ணமி வரை மாதங்கள் கணக்கிடப்படும் இடங்களில், ஒவ்வொரு சந்திர மாதமும் பதினைந்து நாட்கள் முன்னதாகத் தொடங்குகிறது.

பஞ்சாங்கம் ஒவ்வொரு நாளையும் ஐந்து விதமாக விவரிக்கிறது. ஒவ்வோர் அங்கமும் ஸூர்யோதயம், ஸூர்யன், சந்திரன், நக்ஷத்திரங்கள் ஆகியவற்றுக்கிடையிலான வெவ்வேறு உறவை அளக்கிறது.

அன்றாடப் பேச்சும் சடங்கும் அதே ஏழு நாட்களுக்கு வெவ்வேறு பெயர்களைப் பயன்படுத்துகின்றன. ஸங்கல்பம் ஒவ்வொரு நாளையும், அதன் கிரக தேவதையின் முறையான அடைமொழியின் கீழ் ஒரு வாஸரமாகக் குறிப்பிடுகிறது. இந்த முறையான பெயர்கள் அடைமொழிகளே. இந்து என்பது சந்திரன்; பௌம என்பது “பூமியின் மகன்”; ஸௌம்ய என்பது “ஸோமனின் மகன்”; ப்ருகு என்பது ஶுக்ரன் வழிவந்த முனிவர்; ஸ்திர என்பது மெதுவாக நகரும் ஶனிக்கான “நிலையானவன்”.

யோகம் அனுபவ அளவிலானது அல்ல; வானில் எதனுடனும் பொருந்துவதில்லை. இது ஸூர்யன், சந்திரன் ஆகியோரின் தீர்க்காம்ஶங்களின் கூட்டுத்தொகை; இது ஒவ்வொன்றும் 13 அம்ஶம் 20 கலை கொண்ட 27 பாகங்களாகப் பிரிக்கப்படுகிறது. இது திதியின் கணிதவழி இரட்டை. இதன் நம்பத்தகுந்த தோற்றம், வானியல் ரீதியாக முக்கியமான இரண்டு பழைய தருணங்களில் உள்ளது. ஸூர்ய ஸித்தாந்தத்தின் பாத அத்தியாயம், ஸூர்யனும் சந்திரனும் சம க்ராந்தி கொண்டிருக்கும் கணங்களாக வ்யதீபாதத்தையும் வைத்ருதத்தையும் வரையறுக்கிறது. தீர்க்காம்ஶங்களின் கூட்டுத்தொகை அரை வட்டமாக இருக்கும்போது வ்யதீபாதம்; முழு வட்டமாக இருக்கும்போது வைத்ருதம். இரண்டும் அஶுபமான காலங்களாகக் கருதப்பட்டன. அந்தக் கூட்டுத்தொகையை முழு வட்டம் முழுவதற்கும் கொண்டுசெல்லும்போது 27 யோகங்கள் கிடைக்கின்றன; அவற்றில் இரண்டு இன்றும் அந்தப் பெயர்களைத் தாங்குகின்றன. இவற்றின் பயன்பாடு முழுவதும் ஒரு செயலைச் செய்வதற்கான ஶுபமான கால அவகாசங்களைத் தேடுவதே.

பரமாணுவிலிருந்து ப்ரஹ்மாவின் ஆயுள் வரையிலும், அதற்கு அப்பாலும், ஹிந்து கால மரபு சுமார் இருபத்தேழு அடுக்கு அளவுகளை உள்ளடக்கியது; அது ஒரு சில பெருக்கிகளைக் கொண்டு அமைக்கப்பட்டுள்ளது. கணிதரீதியான சிக்கலை ஒதுக்கிவிட்டாலும், காலத்தின் நுண்ணிய (அமூர்த்த) தன்மையும் சுழற்சித் தன்மையும் இன்றைய பெரும்பாலான தத்துவஞானிகள், கணிதவியலாளர்கள், இயற்பியலாளர்களின் புரிதலுக்கு அப்பாற்பட்டவை. நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டியது என்னவென்றால், இந்தக் கருத்துகள் கிறிஸ்தவத்துக்கு ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முன்பே இருந்தன என்பதே. சிலர் ஸூர்ய ஸித்தாந்தத்தை மிகவும் பிற்காலத்தைச் சேர்ந்ததாகக் கணிக்கின்றனர். ஆனால் மஹாபாரதத்தின் ஶாந்தி பர்வத்தின் 231ஆம் அத்தியாயத்திலும், அதைவிடப் பழமையான மனுஸ்ம்ருதியிலும் இதே கருத்துகள் உள்ளன என்பதை நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும். ஸூர்ய ஸித்தாந்தம் இக்கருத்துகளை மேலும் சமகால மொழியில் தொகுத்து வைத்தது மட்டுமே; அவை இன்றும் பொருத்தமுடையவையாகத் தொடர்கின்றன.